Adelaide, 30 april 2001 (Koninginnedag!!!)
Toch verder gereden! In Carrum Downs was te weinig werk voor Josephine, en al helemaal geen werk voor mij. Dan maar liever genieten van wat er onderweg te zien valt.
19 april zijn we weg gegaan uit Carrum Downs. De eerste dag zijn we naar Healesville gereden. In Healesville is het Healesville Sanctuary, een soort dierentuin voor Australische diersoorten. Heel erg leuk, en heel leuk om al die dieren waarvan je weet dat ze om je heen rondlopen ook in werkelijkheid te zien. Dus eindelijk de Tasmanian Devils gezien, de Wombat en de Platypus. Echt heel erg leuk.
's Nachts geslapen langs de kant van de weg, op een parkeerplaats (gratis!!!). Leuk detail: een paar dagen later heeft het verschrikkelijk geregend in Melbourne, met als gevolg dat de snelweg waar we langs gegaan zijn onder water stond...
De volgende dag begonnen aan een van de meest spectaculaire stukken weg die we zullen tegenkomen in Oz: The Great Ocean Road. Deze weg is aangelegd als eerbetoon aan de soldaten die in WWI gevochten hebben en loopt pal langs de kust. Dus continu de oceaan in zicht! En dan niet een kalm zeetje, maar grote golven, waarop je best leuk kunt surfen, en na een smal strandje hoge kliffen. Heel erg mooi, zelfs met het slechte weer dat wij hadden. Bijna de hele weg was het grijs en grauw, en als we eruit gingen was het koud en vochtig. Toch echt een belevenis.
Na twee dagen Ocean Road zijn we landinwaarts gereden naar de Grampians. Misschien door het was grijze weer, maar dit heeft niet echt een hele diepe indruk achtergelaten. Min of meer 'gewoon' weer een gebergte. Wel mooi. Maar het mooiste hebben we eigenlijk pas gezien toen we het gebied weer uitreden: langs de kant van de weg op het weidegebied zaten enorm veel kangaroes. Niet een stuk of tien, maar veel meer! Schitterend om te zien!
Na de Grampians in rap tempo naar Adelaide gereden. We zijn het koele weer wel weer zat! En onderweg viel er ook niet echt veel bijzonders meer te zien, dus heel erg is het ook niet om dan gewoon door te rijden. Nu zijn we dan in Adelaide, en moeten we afwachten wanneer we weer weg kunnen. Pretty Lady is weer naar de garage (op zich niet echt bijzonder: sinds de vorige beurt hebben we alweer 5000km gereden...) omdat ze niet al te best rijdt. En we vrezen dat het wat langer gaat duren dan de vorige keer. De vorige keer werden we gewaarschuwd dat er waarschijnlijk een vrij dure reparatie aan zat te komen (voor de geinteresseerde: er schijnt iets met de uitlaatkleppen aan de hand te zijn, wat zou kunnen betekenen dat de motor uit de bus moet worden gehaald). We zien wel, we hebben onze bus toch echt nodig! Dus da's afwachten hoe lang dat gaat duren. Als de bus weer klaar is gaan we verder trekken naar het westen, naar Perth, het mooie weer en werk opzoeken.
Vermoedelijk zal er dus de komende twee a drie weken niet zoveel veranderen hier (is dat vreemd?) omdat we geen internet access hebben.
We'll see where we are in a couple of days...
18.4.01
Carrum Downs, 18 april 2001
Ja, ja, nog steeds in Carrum Downs. De afgelopen twee weken heeft Josephine toch nog weer bij DutchCare gewerkt. Ditmaal in de 'Laundry', wassen dus. Het is in elk geval iets... Ondertussen heb ik de tijd zitten doden met voornamelijk lezen. Onze hele boekenkast is nu uit ;-)
Maar gelukkig hebben we, naast dat we nog steeds aan het zoeken zijn naar baantjes (alhoewel dat niet echt lukt doordat er niet echt werk is hier en ook een stijgende werkloosheid, dus dat is erg slecht voor backpackers), ook nog af en toe voor toerist gespeeld. Dat lijkt me toch wel het meest interessante om hier te melden.
Allereerst zijn we een weekend het Mornington Schiereiland opgereden. Dit is de landpunt aan de oostzijde van de baai waaraan Melbourne ligt. Dus aan de ene kant de rustige zandstrandjes aan de baai en aan de andere kant de oceaankust met mooie golven en steile klippen. Erg mooi, ook al doordat het gelukkig mooi weer was. En strand vinden we altijd eigenlijk wel mooi!! (gek he?)
Het volgende weekend zat het weer helaas wat minder mee. De voorspellingen waren dat het erg warm zou worden, dus we hadden ons verheugd op een weekendje strand, maar helaas. Zaterdags een stuk langs het strand gelopen (en weer terug), zondags was het echt regenachtig en hebben we dus een beetje suffe dag gehad. Gelukkig was Josephine ook maandag weer vrij en hadden we nog post liggen op het postkantoor van Melbourne, dus daar zijn we naartoe gegaan. 's Middags zijn we de 'Rialto Tower' gaan bezichtigen. Dit is een van de hoogste torenflats van de wereld, en met mooi weer heb je hier een schitterend uitzicht over de stad Melbourne en de omgeving. Echt wel de moeite waard!
Donderdag 12 april zijn we weer eens impulsief bezig geweest. We hadden zondags, toen we naar Melbourne gingen, in de trein een heleboel 'footy'-supporters gezien, en het leek ons leuk om ook eens een 'footy'-wedstrijd te gaan bekijken. Zogezegd zogedaan! We zijn naar het MCG (Mebourne Cricket Ground, een groot stadion in de stad) geweest voor de wedstrijd tussen Essendon en Carlton. Leuk! Vooral om een aantal heel erg typische dingen te zien:
* allereerst natuurlijk dat rare spel dat Australian Rules Football ('footy') is. Het lijkt een beetje op een kruising tussen rugby en voetbal. Er lopen 2 keer 22 spelers achter een bal aan met als doel die bal tussen de middelste twee palen van de tegenstander te krijgen. Komt die daar rechtstreeks in levert dat 6 punten op, komt die er via een tegenstander in of tussen de buitenste palen dan levert het slechts een punt op. Da's althans wat ik er van begrepen heb (suggesties hoe het echt is? Mail!)
* daarnaast het gemengde publiek: supporters van beide ploegen zitten dwars door elkaar in het vak! Zie je het al voor je: supporters van Ajax en Feyenoord bij elkaar in een vak?!? En dat dan ook nog eens zonder problemen!
* iets wat daar erg dichtbij ligt en misschien ook wel z'n oorsprong in heeft: veel jonge kinderen op de tribune. Dat lijkt me ook niet echt iets voor het Nederlandse voetbal...
Deze site heeft meer info over het 'footy'. Er is vast ook wel ergens een verslag te vinden van de wedstrijd, ergens in de verslagen over de derde speelronde . Deze compu is te traag om dat op te gaan zoeken.
Kortom, een leuke avond gehad. Jammer alleen dat de club die ons aangeraden was als beste de wedstrijd verloor...
Eerste Paasdag zijn we naar 'Puffing Billy' geweest. Een klein spoorlijntje ten oosten van Melbourne waar voor de toeristen nog stoomtreinen rijden over smalspoor (672mm voor de liefhebbers). Genoten van het mooie weer en de mooie omgeving, en natuurlijk is zo'n stoomlijntje ook best speciaal (hoewel ze er vrij veel hebben in Australia. Op Tasmania alleen al zijn we er een stuk of vier tegengekomen, en dat zouden er nog wel eens meer kunnen zijn. Echte treinen daarentegen rijden er veel minder rond in dit land. Op Tasmania geeneen!!). Hier is meer te vinden over dit historische spoorlijntje.
En nu? Geen idee nog. We wachten nog even af of er hier in Carrum Downs nog nmeer werk is, en anders gaan we weer verder reizen. We'll see and you can find out more about that on these pages of course!!!
Ja, ja, nog steeds in Carrum Downs. De afgelopen twee weken heeft Josephine toch nog weer bij DutchCare gewerkt. Ditmaal in de 'Laundry', wassen dus. Het is in elk geval iets... Ondertussen heb ik de tijd zitten doden met voornamelijk lezen. Onze hele boekenkast is nu uit ;-)
Maar gelukkig hebben we, naast dat we nog steeds aan het zoeken zijn naar baantjes (alhoewel dat niet echt lukt doordat er niet echt werk is hier en ook een stijgende werkloosheid, dus dat is erg slecht voor backpackers), ook nog af en toe voor toerist gespeeld. Dat lijkt me toch wel het meest interessante om hier te melden.
Allereerst zijn we een weekend het Mornington Schiereiland opgereden. Dit is de landpunt aan de oostzijde van de baai waaraan Melbourne ligt. Dus aan de ene kant de rustige zandstrandjes aan de baai en aan de andere kant de oceaankust met mooie golven en steile klippen. Erg mooi, ook al doordat het gelukkig mooi weer was. En strand vinden we altijd eigenlijk wel mooi!! (gek he?)
Het volgende weekend zat het weer helaas wat minder mee. De voorspellingen waren dat het erg warm zou worden, dus we hadden ons verheugd op een weekendje strand, maar helaas. Zaterdags een stuk langs het strand gelopen (en weer terug), zondags was het echt regenachtig en hebben we dus een beetje suffe dag gehad. Gelukkig was Josephine ook maandag weer vrij en hadden we nog post liggen op het postkantoor van Melbourne, dus daar zijn we naartoe gegaan. 's Middags zijn we de 'Rialto Tower' gaan bezichtigen. Dit is een van de hoogste torenflats van de wereld, en met mooi weer heb je hier een schitterend uitzicht over de stad Melbourne en de omgeving. Echt wel de moeite waard!
Donderdag 12 april zijn we weer eens impulsief bezig geweest. We hadden zondags, toen we naar Melbourne gingen, in de trein een heleboel 'footy'-supporters gezien, en het leek ons leuk om ook eens een 'footy'-wedstrijd te gaan bekijken. Zogezegd zogedaan! We zijn naar het MCG (Mebourne Cricket Ground, een groot stadion in de stad) geweest voor de wedstrijd tussen Essendon en Carlton. Leuk! Vooral om een aantal heel erg typische dingen te zien:
* allereerst natuurlijk dat rare spel dat Australian Rules Football ('footy') is. Het lijkt een beetje op een kruising tussen rugby en voetbal. Er lopen 2 keer 22 spelers achter een bal aan met als doel die bal tussen de middelste twee palen van de tegenstander te krijgen. Komt die daar rechtstreeks in levert dat 6 punten op, komt die er via een tegenstander in of tussen de buitenste palen dan levert het slechts een punt op. Da's althans wat ik er van begrepen heb (suggesties hoe het echt is? Mail!)
* daarnaast het gemengde publiek: supporters van beide ploegen zitten dwars door elkaar in het vak! Zie je het al voor je: supporters van Ajax en Feyenoord bij elkaar in een vak?!? En dat dan ook nog eens zonder problemen!
* iets wat daar erg dichtbij ligt en misschien ook wel z'n oorsprong in heeft: veel jonge kinderen op de tribune. Dat lijkt me ook niet echt iets voor het Nederlandse voetbal...
Deze site heeft meer info over het 'footy'. Er is vast ook wel ergens een verslag te vinden van de wedstrijd, ergens in de verslagen over de derde speelronde . Deze compu is te traag om dat op te gaan zoeken.
Kortom, een leuke avond gehad. Jammer alleen dat de club die ons aangeraden was als beste de wedstrijd verloor...
Eerste Paasdag zijn we naar 'Puffing Billy' geweest. Een klein spoorlijntje ten oosten van Melbourne waar voor de toeristen nog stoomtreinen rijden over smalspoor (672mm voor de liefhebbers). Genoten van het mooie weer en de mooie omgeving, en natuurlijk is zo'n stoomlijntje ook best speciaal (hoewel ze er vrij veel hebben in Australia. Op Tasmania alleen al zijn we er een stuk of vier tegengekomen, en dat zouden er nog wel eens meer kunnen zijn. Echte treinen daarentegen rijden er veel minder rond in dit land. Op Tasmania geeneen!!). Hier is meer te vinden over dit historische spoorlijntje.
En nu? Geen idee nog. We wachten nog even af of er hier in Carrum Downs nog nmeer werk is, en anders gaan we weer verder reizen. We'll see and you can find out more about that on these pages of course!!!
3.4.01
Carrum Downs, 3 april 2001
Weer terug op het vaste land. Uiteindelijk hebben we genoten van onze tijd op Tassie, al waren de laatste twee weken wat minder doordat het duidelijk herfst aan het worden is (relatief koud en heel nat…).
Nadat in Hobart ‘Pretty Lady’ een beurt had gekregen (helaas niet helemaal naar onze zin: de ‘hik’ is nog niet weg en de remmen waren in eerste instantie wat tè strak afgesteld…) zijn we richting Mt. Field National Park gereden. Dit ligt in het zuidwesten van Tasmania. Op zich zijn we niet zolang in dit park zelf geweest, maar hier was de dichtsbijzijnde camping in de buurt van de Gordon Dam. En de Gordon Dam is de hoogste betonnen stuwdam van Australia, dus die moest ik (C) in elk geval gezien hebben!! Echt een imposant stukje Civiele Techniek, hoewel niet geheel onomstreden. Dat is het dubbele aan een stuwdam: enerzijds worden die gebouwd om milieuvriendelijke stroom op te wekken (zonder CO2), maar aan de andere kant gaat een stuk natuur verloren doordat een groot gebied onder water komt te staan. Om deze reden is een ander groot project in Tasmania afgekapt, nadat de regering van Australia het gebied had aangemerkt als ‘World Heritage Area’. En natuurgebieden mogen niet aangetast worden door mensen.
Na Mt. Field zijn we richting het Craddle Mt/Lake St. Clair National Park gereden. Aan de zuidkant van dit park ligt het Lake St. Clair. Helaas was het erg slecht weer toen we daar waren, vandaar dat we daar ‘slechts’ eventjes geweest zijn (wel een mooie wandeling gemaakt). We zijn verder gereden naar Queenstown. Dit mijnstadje heeft een desastreuze inlvoed gehad op de natuur. Aan het eind van de 19e eeuw werden hier metalen gevonden in de bodem. Een groot gebied is toen ontdaan van zijn natuurlijke bebossing. Het hout werd o.m. gebruikt om smelterijen te stoken. Door de ontbossing en de daarop volgende vervuiling van het gebied is een kaal berglandschap ontstaan, lijkend op een maanlandschap. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de Amerikaanse astronauten die op de maan geland zijn hier hebben geoefend… Het gebied begint nu pas weer een beetje bij te kleuren, en er is weer wat meer groen te zien. Maar zeker geen bos!
Vanaf Queenstown was het slechts een korte etappe naar Strahan, aan de westkust van het eiland. In Strahan werden we echt door de regen verwelkomt. Hier hebben we zelfs een nacht ‘Pretty Lady’ verlaten (een uit Nederland ge-emigreerd echtpaar dat ook in een VW-bus rondtrok en die we in Melbourne al ontmoet hadden had hier een cabin gehuurd met 6 bedden waarvan ze er maar twee gebruikten. Wij hebben er nog twee mogen gebruiken voor een nacht). Vanuit Strahan hebben we een Gordon River Cruise gemaakt. Vanaf de boot hebben we kunnen genieten van het regenwoud. Heel mooi, en gelukkig was het niet echt helemaal grijs die dag.
Vervolgens zijn we naar Rosebery gereden, ongeveer 100km noordelijker. Een leuk klein dorpje waar verder niet zoveel te beleven was, maar hiervandaan hebben we een mooie waterval bezocht. Met de wandeling van 3 uur ernaartoe weer erg mooi.
Vanaf Rosebery zijn we naar Craddle Mountain gereden, een van de bekendste plaatsen van Tasmania. Helaas ook nu weer slecht weer, dus hebben we niet echt veel gezien. Nadat we een wandeling van twee uur gemaakt hadden zijn we dan ook (door de stromende regen) verder gereden naar Burnie, aan de noordkust. Vanaf hier zijn we naar het westen getrokken, naar Stanley. Hier hebben we de plaatselijke rotsbult beklommen. Vervolgens zijn we via Penguin naar Devonport getrokken, waar we de laatse dagen van ons verblijf op Tassie hebben doorgebracht.
Het is nu de bedoeling om een maand of twee in (of nabij) Melbourne te blijven. Het geld begint wat op te raken, en op Tasmania hadden we een beetje het gevoel dat we teveel gezien hebben. Op een gegeven moment zie je zoveel mooie dingen, dat je haast gaat verlangen naar even niet toeristje spelen. Maar of we hier inderdaad zolang blijven hangen is nog onduidelijk. We hebben namelijk nog geen werk gevonden. Josephine heeft hier in Carrum Downs drie dagen bij DutchCare gewerkt (een organisatie die bejaardentehuizen runt voor Nederlanders die hier naartoe zijn ge-emigreerd - best nuttig: oude mensen vergeten hun engels, en gaan weer over op het Nederlands, wat het moeilijk maakt voor hun om te communiceren in een ‘normaal’ Australisch bejaardentehuis), maar het ziet er niet naar uit dat ze daar erg veel kan werken. En ik al helemaal niet (ze zijn hier nog een beetje ouderwets…). We blijven het nog even hier proberen, en anders trekken we weer verder, naar het westen via de Great Ocean Road, of misschien wel de kortste weg naar een landbouwgebied waar ze fruitplukkers nodig hebben.
We zien het wel. Houdt vooral deze pagina in de gaten, dan wordt je zeker op de hoogte gehouden!!!
Naast schrijven en werkzoeken heb ik ook eindelijk weer tijd gevonden om wat foto's 'online' te zetten. Hier vind je ze!
Weer terug op het vaste land. Uiteindelijk hebben we genoten van onze tijd op Tassie, al waren de laatste twee weken wat minder doordat het duidelijk herfst aan het worden is (relatief koud en heel nat…).
Nadat in Hobart ‘Pretty Lady’ een beurt had gekregen (helaas niet helemaal naar onze zin: de ‘hik’ is nog niet weg en de remmen waren in eerste instantie wat tè strak afgesteld…) zijn we richting Mt. Field National Park gereden. Dit ligt in het zuidwesten van Tasmania. Op zich zijn we niet zolang in dit park zelf geweest, maar hier was de dichtsbijzijnde camping in de buurt van de Gordon Dam. En de Gordon Dam is de hoogste betonnen stuwdam van Australia, dus die moest ik (C) in elk geval gezien hebben!! Echt een imposant stukje Civiele Techniek, hoewel niet geheel onomstreden. Dat is het dubbele aan een stuwdam: enerzijds worden die gebouwd om milieuvriendelijke stroom op te wekken (zonder CO2), maar aan de andere kant gaat een stuk natuur verloren doordat een groot gebied onder water komt te staan. Om deze reden is een ander groot project in Tasmania afgekapt, nadat de regering van Australia het gebied had aangemerkt als ‘World Heritage Area’. En natuurgebieden mogen niet aangetast worden door mensen.
Na Mt. Field zijn we richting het Craddle Mt/Lake St. Clair National Park gereden. Aan de zuidkant van dit park ligt het Lake St. Clair. Helaas was het erg slecht weer toen we daar waren, vandaar dat we daar ‘slechts’ eventjes geweest zijn (wel een mooie wandeling gemaakt). We zijn verder gereden naar Queenstown. Dit mijnstadje heeft een desastreuze inlvoed gehad op de natuur. Aan het eind van de 19e eeuw werden hier metalen gevonden in de bodem. Een groot gebied is toen ontdaan van zijn natuurlijke bebossing. Het hout werd o.m. gebruikt om smelterijen te stoken. Door de ontbossing en de daarop volgende vervuiling van het gebied is een kaal berglandschap ontstaan, lijkend op een maanlandschap. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de Amerikaanse astronauten die op de maan geland zijn hier hebben geoefend… Het gebied begint nu pas weer een beetje bij te kleuren, en er is weer wat meer groen te zien. Maar zeker geen bos!
Vanaf Queenstown was het slechts een korte etappe naar Strahan, aan de westkust van het eiland. In Strahan werden we echt door de regen verwelkomt. Hier hebben we zelfs een nacht ‘Pretty Lady’ verlaten (een uit Nederland ge-emigreerd echtpaar dat ook in een VW-bus rondtrok en die we in Melbourne al ontmoet hadden had hier een cabin gehuurd met 6 bedden waarvan ze er maar twee gebruikten. Wij hebben er nog twee mogen gebruiken voor een nacht). Vanuit Strahan hebben we een Gordon River Cruise gemaakt. Vanaf de boot hebben we kunnen genieten van het regenwoud. Heel mooi, en gelukkig was het niet echt helemaal grijs die dag.
Vervolgens zijn we naar Rosebery gereden, ongeveer 100km noordelijker. Een leuk klein dorpje waar verder niet zoveel te beleven was, maar hiervandaan hebben we een mooie waterval bezocht. Met de wandeling van 3 uur ernaartoe weer erg mooi.
Vanaf Rosebery zijn we naar Craddle Mountain gereden, een van de bekendste plaatsen van Tasmania. Helaas ook nu weer slecht weer, dus hebben we niet echt veel gezien. Nadat we een wandeling van twee uur gemaakt hadden zijn we dan ook (door de stromende regen) verder gereden naar Burnie, aan de noordkust. Vanaf hier zijn we naar het westen getrokken, naar Stanley. Hier hebben we de plaatselijke rotsbult beklommen. Vervolgens zijn we via Penguin naar Devonport getrokken, waar we de laatse dagen van ons verblijf op Tassie hebben doorgebracht.
Het is nu de bedoeling om een maand of twee in (of nabij) Melbourne te blijven. Het geld begint wat op te raken, en op Tasmania hadden we een beetje het gevoel dat we teveel gezien hebben. Op een gegeven moment zie je zoveel mooie dingen, dat je haast gaat verlangen naar even niet toeristje spelen. Maar of we hier inderdaad zolang blijven hangen is nog onduidelijk. We hebben namelijk nog geen werk gevonden. Josephine heeft hier in Carrum Downs drie dagen bij DutchCare gewerkt (een organisatie die bejaardentehuizen runt voor Nederlanders die hier naartoe zijn ge-emigreerd - best nuttig: oude mensen vergeten hun engels, en gaan weer over op het Nederlands, wat het moeilijk maakt voor hun om te communiceren in een ‘normaal’ Australisch bejaardentehuis), maar het ziet er niet naar uit dat ze daar erg veel kan werken. En ik al helemaal niet (ze zijn hier nog een beetje ouderwets…). We blijven het nog even hier proberen, en anders trekken we weer verder, naar het westen via de Great Ocean Road, of misschien wel de kortste weg naar een landbouwgebied waar ze fruitplukkers nodig hebben.
We zien het wel. Houdt vooral deze pagina in de gaten, dan wordt je zeker op de hoogte gehouden!!!
Naast schrijven en werkzoeken heb ik ook eindelijk weer tijd gevonden om wat foto's 'online' te zetten. Hier vind je ze!
Abonneren op:
Posts (Atom)